Bu gün 25 mart 2008 Çarşamba, vakit  öğle saatini biraz geçmişti ki Yusuf’a telefon edip gelmesini söyledim. İzmit Bit pazarına gideceğiz. Az sonra Kia’ya binerek Sapanca’dan ayrıldık. Kırkpınar’dan geçerken yol kenarında bekleyen iki genç kız gördük, Yusuf:
–Hocam, alalım mı ? dedi.
–Alalım dedim, yanaştık, ben sağ camı açtım:
–İzmit’e gidiyoruz gelin, dedim. Biraz çekingenlik ettiler, sonra yaşlı adam görünce bindiler.
Arabaya alınan otostopçu ile hemen lafa girmek yakışmaz, bir süre bekleyip sordum:
–Buralı mısınız ?
–Hayır  üniversitede okuyoruz, Bulgaristanlıyız…
–Aaa ne güzel, ne taraftan Kırcali mi ?
–Yakın sayılır, ben çift pasaportluyum.
–Benim babam da Şumnulu, Biz “Uz� Türklerinden, Şumnu’yu bilir misiniz, şimdiki adı Şümen.
–Tabii ki duyduk, ama gitmedik, bilmeyiz.
–Biz Şumnu’nun Hocazâdeler sülalesindeniz, ama dedeler geleli, çok olmuş…
–…..
Araba İzmit’e vardığında kızları girişte bıraktık. Teşekkür ederek ayrıldılar, sağa dönerek bit pazarına girdik. Tanıdık bir eskici var, doğruca yanına gittim., selam hatır, hoş beş derken yanımda altmışların üzerinde bir vatandaşın sesine kulak verdim. Vatandaş kararmış, paslı bir at özengisini eline almış evirip çeviriyordu:
–Suvârî misin sen attan anlar mısın ?
–İyi bildin, ben askerlikte suvârîydim.
–Hangi savaşlara girdin ?
Adam tuzak soruya doğru cevap verdi, dürüst olduğu anlaşılmıştı:
–Bizim zamanımızda savaş yoktu, ben 52-54 yıllarında Ankara’da muhafız alayında suvâriydim, bizden sonra suvârîlik lağvedildi. Biz son suvârîlerdik.
Bizim ülkede herkes her an hava atmaya hazırdır ya, ben adamın “Fahreddin Paşa’nın suvarilerindendim� demesini bekler ve -Yaşın tutmaz, demeye hazırlanırken, o doğruyu söylemiş ve Türkiye’nin son suvârîlerinden olduğunu beyan etmişti. Gerçekten Ordumuzun son suvârîlerinden biri ile karşılaşmış olmaktan sevinmiş, heyecanlanmıştım.
Bir tarihtir suvârîler, bilirsiniz, Ä°stiklal savaşının son noktasını koyanlar Fahreddin Altay PaÅŸa’nın ÅŸanlı Suvârîlerdir. Dumlupınar BaÅŸkomutanlık meydan muharebesinin ilk yirmi dakikasında Suvârî hücumu baÅŸarılmasıydı, ÅŸimdi biz başı dik, göğsü kabarık, kalbi hür, Ä°zmit Bit pazarında olmazdık. Â
Son suvârî ile konuşurken serginin arkalarında yarısı görülen bir resim dikkatimi çekti. Resim camlı, beyaz çerçeveli çok iyi tanıdığım bir tasvirdi. Pek çok derviş evinde duvarda asılı olan bu resim Cenabı Abdülkadir Geylânî’nin’in hayâlî bir cizimiydi. Eskiden biri gönül etmiş, Hz. Pir’i mânâda gördüğü gibi resmetmişti. Hemen resme yaklaştım:
–Bu kim ?
–Şeyh Edebâlî… Â
–Hayır Cenabı Abdülkadir’dir.
Bu gibi durumların yabancısı olmayan tanıdık eskici hiç israr etmedi. Eskicinin iyisini meraklısı yetiÅŸtirir. Heyecanlandı ve fiyatını sorduÄŸum resmi,  yanında baÅŸka bir resimle birlikte bana hediye etti… Ä°kisine de para almadı. “ Bu da onun bahÅŸiÅŸi…â€? dedi. Adama sarıldım. Â
Sonra Yusuf’la “Outlet Center� de yemeğe gittik. Bir Türk yemeği olan Mercimek çorbasını “İngilizce isimli bir Türk lokantasında� yedik. Hesap 33 lira.
Aziz Hocam, zihin dünyanızda bu kadar (gerçekten ne kadar?) kiÅŸiyle birlikte dolaÅŸmak sizi yormuyor mu? Ä°zmit bit pazarını “Cenâb-ı Abdülkâdir”le, Fahrettin Altay PaÅŸa’yla ve bilmem nereleri kimler kimlerle gezmek…
Bir gün Annemarie Schimmel’e “Yunus gerçekten yaÅŸadı mı?” diye sorduÄŸunuzu anlatmıştınız.
Onun da cevap olarak: “Bazen öyle oluyor ki, Yunus ÅŸu omzuma, Mevlana ÅŸu omzuma geliyorlar.” deyiÅŸini, anlatış ÅŸeklini de tasvir ederek aktarmıştınız.
Siz de sanki büyük bir insan kadrosu ile birlikte yaşıyorsunuz her ÅŸeyi. Biz de “Hoca yalnız…” diye üzülüyoruz bazen. Acaba kim yalnız??
DeÄŸerli Isparta
OkuduÄŸunuz “Kaptanın seyir defteri” baÅŸlıklı yazı “ÅŸundan bundan” kategorisinde yayınlanmıştır. Ä°ltifatlarınıza teÅŸekkürler, ama müsaade buyurunuz, bu bir yazarlık antramanıdır. Bir çeÅŸit keyif. Selam.
Selamlarimla,
Hocam, sizden bu kadar istemek cok mu olur bilmiyorum ama “Eski Istanbul’dan Mekanlar” kosesi gibi bir adla bize bilmedigimiz Istanbul’u da anlatir misiniz ara sira? Istanbulla ilgili cok kitap var elbette ama sizin agzinizdan dinlemek daha bir farkli olur degil mi hocam?
DeÄŸerli hocam, bizimle anılarınızdaki Istanbul’u paylasırken kültürümüzün gurur verici mutfağının günümüzde unutulmaya yüztutmuÅŸ lezzetlerini de hatırlatır mısınız ara sıra, lutfen. Bu konuda da (ve hatta dunya mutfakları hakkında) engin bilgilerinize muhtaciz. Bizler siz lutfetmeseniz Harbiye’de TRT binasının karsısında dikkat cekmeyen bir restorandaki Samsa Tatlısı’nın güzel bir örneÄŸini, Kanaat Lokanta’sında Ozbek pilavını, alâ viÅŸneli kaymaklı bol sahlepli dondurmayı, Kandıra’nın yoÄŸurdunu, Inci’nin profiterolunu, Beyazitta yer altında gizli bir esnaf lokantasındaki patlıcanli kebabi, Kadirhane’de favayı, TaÅŸdelen’de kuzu çevirmeyi, Karakulak ve Beykoz on çesmelerinin suyunu, Kerpe’de izgara köfteyi, yine Beyazit’ta kuru fasulyeciyi, CagaloÄŸlunda Sultanahmet’in köfte piyazını, Baylan’in cup griye’sini, Hacibekirin demirhindisini, bergamut reçelini, Cafer Erol’un akidelerini, Kavaklar’in balıklarını, Sariyer’in börekcilerini, SütiÅŸ’in muhallebisini daha nice lezzete yer veren medeniyetimizi nereden bilecektik. Bunlari yadirgamasin dostlar lakin biz bunlari bilmesek siz bu neÅŸeyi bu terbiyeyi bize vermeseniz biz lahmacun ile hamburger arasına sıkışıp yozlaÅŸan nesilden kendimizi nasıl kurtaracaktik. Bu yönünüz de bizlere ışık tutsun, Allah sizden bu türlü de razı olsun.