Ocak, 2010 için Arşiv

Gemiler Geçmeyen Umman

Elli yıl önce kaybettiğimiz üstad tanburî Dürri Turan hakkında ailesi benden yayılanacak bir kitaba konmak üzere bir yazı istedi.  Yazdım ve gönderdim. Arzediyorum

 

      Bir Üstadın hatırası

Yaşadıkları zamana sözünü geçirmiş insanlar vardır. Bu kimseler diğerlerine benzemezler. Toplum bir kanadıyla bu insanlara bir görev yüklemiştir. Onlar seçilmiş insanlardır. Böyle kişiler için eski zamanda “Kümmel insan içre binde bir insan” denmiştir. Bu sözün günümüzdeki anlamı şudur: “ Tüm insanlarin içinde binde bir insan”

Bu muhterem kişilerden birini 60’lı yılların başında tanıdım: Ben o yıllarda genç bir muzik meraklısı o ise zamanları aşmış bir musiki üstadıydı. Bu gün artık şu fânî dünyada yer almayan bu değerli insan, tanburî Dürri Turan’dı. Aramızda yarım yüzyıldan fazla yaş farkı vardı. İnsan ruhlarını derinden etkileyen san’at olaylarında yaş farkları fazla değer taşımıyor.. Bazen anlık titreşimler, zamanları da, yaş farklarını da aşıyor. Bu olayda da öyle olmuştu. Bir anda kendisine  ısınmıştım.

Gemiler Geçmeyen Umman yazısını okumaya devam edin

Beyoğlu’nda Mevlevî’ler vardı

Beyoğlu Belediyesi ile Fransız Kültür Merkezi’nin ortaklaşa düzenledikleri “Beyoğlu Sohbetleri” programı geçen hafta pek kötü bir havaya denk geldi. Beyoğlu Caddesi’ndeki kargaşadan kurtulup konsolosluk binasına kendimizi dar attığımızda rahat bir nefes aldık. Doğruca kantine inerek birer çay söyledik. Karşıdan tanıdık bir yüzün bana doğru hareketlendiğini farkettim. Bu, Volkan Köprülü’ydü. Bizden önce gelmiş kenarda bir masaya oturmuştu. Her zamanki gibi meraklı gözlerle etrafı kolaçan ettiği sırada bizim geldiğimizi görmüştü…Yaklaştı:
-Volkan merhaba, ne zaman geldin ?
-Az önce, fazla beklemedim.
  Beyoğlu’nda Mevlevî’ler vardı yazısını okumaya devam edin

dilenmem perrü bâl

Kimseden ümmidi feyz etmem dilenmem perrü bâl
Kendi cevvim kendi eflâkinde kendim tayyirim
İnhinâ tavkı esaretten girandır boynuma
Fikri, hür irfanı hür kendisi hür bir şairim
                                                   Tevfik Fikret

Kimseden feyz ümid etmem, kanat ve kol dilenmem
Kendi uzay ve kendi ufkumda kendim uçarım
Eğilmek tutsaklık halkasından zordur boynuma
Fikri hür, algısı hür, kendisi hür bir şairim

Can’ın son sözü

Bir gün son sözünü söyledi canan
Kan içiyor yanmış 0 yürek hep kan
Teslimiyetten yana kim ki noksan
Oldu bu dem eyvah ! hak ile yeksan 

Ruhunu rahat bırak

Aşkın türlü halleri
Sıkıyor bedenleri
Aşk
denince kiminin
Ne anladığı belli

Aşkı aşktan sormalı
Aşkı aşktan saymalı
Aşk yoksa bir varlıkta
Onu cansız  bilmeli

Ruhunu rahat bırak yazısını okumaya devam edin


Son Yorumlar